Blogue do Equipo de Dinamización da Lingua Galega do Colexio Lestonnac

Artigos etiquetados “alvaro cunqueiro

Todas as letras do Día das Letras Galegas

Rematando o mes de maio, todavía quedan por comentar algunhas novas ao redor do Día das Letras Galegas deste 2012, que como xa saberedes, supón a quincuaxésima edición desta festa da cultura galega. Pois ben, xa está dispoñible na páxina web da Real Academia Galega para a súa descarga gratuíta en formato .pdf o libro Todas as letras do Día das Letras, no que cincuenta académicos achegan (en menos de vinte liñas) a súa visión sobre cadanseu homenaxeado nestes cincuenta anos.

Castelao visto por Xosé Neira Vilas, Eduardo Pondal por Xosé Luís Méndez Ferrín, Álvaro Cunqueiro por Manuel Rivas

Así que se queredes coñecer máis sobre a historia das nosas letras, só tedes que pinchar aquí e descargalo.

Advertisements

O incerto señor Cunqueiro

Onte á noite poidemos desfrutar en La 2 deste marabilloso documental sobre Álvaro Cunqueiro, así que hoxe imos aproveitar que se atopa dispoñible na rede para traérvolo ata o noso blogue.

Por se se vos pasou. ;)


Hai 100 anos…

naceu en Mondoñedo Álvaro Cunqueiro.


O cunqueirazo da ONCE

Achégase a data (é o vindeiro 22 de decembro) na que se cumpren 100 anos do nacemento do célebre escritor, periodista e poeta galego Álvaro Cunqueiro, motivo polo cal a ONCE súmase á multitude de homenaxes que está a recibir o autor mindoniense adicándolle a ilustración do cupón do próximo sábado 10 de decembro.

Nada máis e nada menos que cinco millóns! de cupóns da ONCE homenaxearán, esparexidos por toda a xeografía española, a Cunqueiro a través dunha fotografía da estatua que o lembra no xardín situado nun dos laterais da catedral do seu Mondoñedo natal.

Acompaña á imaxe a lenda “Álvaro Cunqueiro. Mondoñedo 1911-Vigo 1981. Gallego Universal. Poeta. Escritor. Periodista”. Que digo eu, xa postos a homenaxear, podían telo feito en galego, non? Non lles custaba moito, só unha “l” menos en “gallego” (e tampouco creo que ninguén o deixase de entender por iso).


“Unha lingua é boa cando sabe a pan, a pan fresco que se mete na boca”

Esta é a frase de Álvaro Cunqueiro que inspirou á comunidade educativa do CPI Virxe da Saleta, do concello ourensá de San Cristovo de Cea para cociñar a letra de A lingua sabe a pan, o lipdub que está arrasando na rede estes últimos días (en seis días está a piques de alcanzar as 10.000 visitas!). Tomando a música do Miña terra galega de Siniestro Total (que á súa vez é unha versión do Sweet Home Alabama de Lynyrd Skynyrd), o alumnado e mailo profesorado deste centro cántanlle á lingua galega coa mesma arte coa que nos fornos da súa localidade se elabora o célebre Pan de Cea.

Velos e escoitalos é todo un regalo que estamos encantados de compartir.

Podedes descargar o tema aquí, e a letra deixámovola a continuación:

Gústanos falar idiomas
inglés, francés e castelán,
pero temos lingua propia
ninguén o pode negar.

Amasada a modiño
dende hai moito tempo atrás
cocida a lume lento
lista para o teu padal.

Este é o cole de Cea
onde a lingua sabe a pan,
miña lingua galega
gústanos o teu falar

Nos versos de Rosalía
nos piñeiros de Pondal,
no folk de Fuxan Os Ventos
no rock bravú e máis no rap.

Escóitase pola radio
tamén na TVG,
pero bótase de menos
en moitos outros sitios máis.

Este é o cole de Cea
onde a lingua sabe a pan,
miña lingua galega
gústanos o teu falar.

Este é o cole de Cea
onde a lingua sabe a pan,
este é o cole de Cea
onde a lingua sabe a pan.

Atrevédesvos a cantala?


Son de poetas: unha antoloxía da poesía galega diferente

Esta poesía de Álvaro Cunqueiro que vos trouxemos hoxe vainos dar pé para vos introducir un interesantísimo sitio web. A ver… porque a poesía sóavos, non? No niño novo do vento é un dos poemas máis coñecidos da nosa lingua, grazas sobre todo ás adaptacións musicais que dela se teñen feito.

Todo parte da adaptación que dela fixo Luís Emilio Batallán alá polo ano 1975 no seu disco Ahí ven o maio.

Logo virían a revisión de Amancio Prada (1987)

, a versión heavy! de Astarot (2000)

, a voz de Laura Alonso nas mans de Milladoiro (2008)

e a transformación pop a cargo de Xoel López.

E de onde sacamos toda esta información? Pois de son de poetas (sondepoetas.blogspot.com), unha páxina froito do traballo do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística do IES David Buján de Cambre que recolle unha completa (completísima) antoloxía da poesía galega musicada.

Na imaxe superior (pinchade nela para ampliala) tedes unha explicación do funcionamento do sitio, no que como podedes comprobar se recollen, clasificados por épocas, unha gran variedade de poemas escritos no noso idioma. Todos teñen algo en común: que foron musicados nalgunha ocasión. En son de poetas poderemos desfrutar da lectura das poesías de Ricardo Carvalho Calero, Rosalía de Castro ou Celso Emilio Ferreiro, pero tamén da escoita das interpretacións que grupos como Fanny + Alexander, Luar na Lubre ou Quempallou fan dos seus textos.

Antolóxico! ;)

 


No niño novo do vento

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Álvaro Cunqueiro: “Cantiga nova que se chama riveira” (1933)


Hai 30 anos…

morreu en Vigo Álvaro Cunqueiro.


Tristán García

Este Tristán do que conto nunca soubo por que lle puxeran este nome no sacramento do bautismo, nin coñecía ninguén que se chamase como el.

Un tío de seu que traballaba como camareiro nun restaurante moi famoso de Lisboa, dicíalle que en Portugal coñecía dous ou tres cabaleiros dese nome, e que todos eles eran ricos. Tristán foi cumprir o servizo militar a León, e alí, un día, nun quiosco, mercou por dous reais “La verdadera historia de los amantes de Tristán e Isolda”, cos namorados moi abrazados na portada do folletín. Ao fin ía saber quen fora aquel Tristán cuxo nome levaba. Cando chegou ao final da historia, coa morte de ambos os dous namorados, Tristán García verteu unhas bágoas. E dende aquela deu en matinar que andando polo mundo atopaba unha muller chamada Isolda, e gustábanse, e facíanse noivos, e casábanse, e vivían moi felices en Viana do Bolo, de onde Tristán era natural. A todos os seus compañeiros do Rexemento de Burgos 38, preguntáballes se por un casual habería no seu lugar unha rapaza que se chamase Isolda. Non a había. Había algunha Isolina solta, pero Isolina non era o mesmo que Isolda. Tristán doíase de non dar con esa Isolda porque se non a atopaba agora en León, onde había tanta familia, non a ía atopar en Viana do Bolo, traballando na terra. Un día mandouno chamar un sarxento chamado Recuero.

– Ti es ese que anda coa teima de atopar unha muller que se chame Isolda?
– Si, señor.
– Pois en Venta de Baños hai unha viúva dese nome.
– Nova ou vella?
– Que sei eu! Coido que é churreira…

Tanto tiña metida no seu maxín o noso Tristán a novela famosa, que non puido dubidar que aquela Isolda de Venta de Baños fose nova e fermosa. En todo caso, se era vella, tería unha filla ou unha sobriña que a seguise no nome, e se era churreira como ela podía seguir co negocio en Ourense ou en Viana, onde xa era hora que deran nos bares chocolate con churros. Tivo Tristán un permiso, e cos vinte pesos que tiña aforrados tomou en León o tren para Venta de Baños. Xa naquel empalme preguntou pola churrería da Isolda. Estaba a churrería preto da estación. E a señora Isolda era aquela que estaba envolvéndolle uns churros a un señor cura. Era unha velliña co cabelo branco, fermosos ollos negros, a pel tersa, as mans moi graciosas pondo os churros no papel de estraza e esparexendo o azucre por derriba deles. Tristán dubidou entre falarlle ou non, pro xa levaba gastadas corenta e sete pesetas no billete de ida e volta.

-¡Bos días! ¿Vostede é a señora Isolda?
– ¡Servidora!, respondeulle a velliña, sorríndolle.
– ¡É que eu son Tristán e viña a coñecela!

A velliña pechou os ollos, e agarrouse ao mostrador para non caer. Bágoas rodaban polas súas meixelas.

– ¡Tristán! ¡Tristán querido!, puido dicir ao fin. ¡Toda a miña mocidade agardando a coñecer un mozo que se chamase Tristán! ¡E como non viña, casei cun tal Ismael, que era de Madrid!

Tristán saudou militarmente, e devagar volveuse á estación a agardar o primeiro tren para León. Cando este chegou e Tristán subía ai vagón de terceira, apareceu a señora Isolda, cun paquete de churros. Deullo a Tristán e bicoulle a man. Non se dixeron nada.

Cousas así só pasan nos grandes amores .

Álvaro Cunqueiro: “Os outros feirantes” (1979)


2011, Ano Cunqueiro

Sabiades que este 2011 cúmprense cen anos do nacemento de Álvaro Cunqueiro? Pois xavedes. Por tal motivo, o pasado luns presentáronse en Santiago as actividades do programa 2011, Ano Cunqueiro.

Se queredes información sobre as conmemoracións que terán lugar en torno á figura do escritor mindoniense, pinchade aquí.